فکر میکردم در آستانه پنجاه سالگی خیلی چیزها را میفهمم . اما تازه دیروز پی به جهل خویش بردم . روز گذشته ماشینم را کمی دورتر از یک سوپر مارکت برای خرید پارک کردمهنگامی که از ماشین پیاده شدم پسر بچهی حدودا ۶ تا ۷ سالهای بستهی آدامس را برای فروش به طرفم گرفتپول نقد همراه نداشتم و نخریدموارد سوپر مارکت شدم پسرک رنگ پریده کمی کنار پیادهرو راه رفت و با هر عابری برای فروش آدامسها صحبت کردکسی چیزی نخریدرفت و روی لبهی باغچهی مقابل سوپر نشستمن که از داخل سوپر نظارهگر بودم با خودم گفتم یک کیک و آبمیوه برایش بخرم (چیزیکه اغلب در ماشین برای کودکان کار میگذارم)در لحظه تصمیم دیگری گرفتم پسرک را به داخل فروشگاه آوردم و گفتم هر چه دوستداری بردار بحساب منگقت هر چی میخوام؟!گفتم بلهرفت داخل ردیفها و چند دقیقه بعد برگشتفکر میکنید چه برداشته بود؟!یک رب کوچک ، یک روغن کوچک ، نخود و لوبیا و سویا از هر کدام یک بسته!پنجهی بغض آنچنان گلویم را فشرده بود که نتوانستم حرفی بزنم فقط رب و روغن را از دستش گرفتم و بزرگترش را برداشتمهمیشه فکر میکردم فقر را میشناسم و کودکی را !در نظر من رویاهای کودکانه همیشه قدرت داشتند و میاندیشیدم کودک همیشه کودک است ! و رویاها و خواستههایش از هر چیزی قویتر!دیروز فهمیدم که *لفظ کودکان کار* چقدر نامناسب استفقر خیلی زودتر از آنکه این فرشتههای معصوم وارد دنیای کار شوند کودکی شان را بلعیده است !من گفته بودم هرچه دوستداری! و او مثل یک مرد نانآور فقط به مایحتاج اندیشیده بود!حتی لبهای کوچک خشک رنگ پریدهاش را به یک آب میوه میهمان نکرد !گفتم بیشتر بردارم میتوانی ببری؟پاسخش این بود:من خیلی قوی هستمراست می گفت خیلی قوی بود شا
برچسب:
نویسنده: کسری امیری
تاريخ: دوشنبه
25 بهمن
1400 ساعت: 4:12